U podstaw swoich założeń samochód służyć miał do przewozu ludzi oraz sprzętu z punktu A do punktu B. Jednym z podstawowych podzespołów, zaraz za silnikiem, na który inżynierowie kładą największy nacisk jest układ napędowy. Pozwala on na przeniesienie momentu obrotowego (po ludzku siły) niezbędnego do poruszenia pojazdu z silnika na koła. Najczęściej spotykanym napędem w dzisiejszych konstrukcjach jest układ, w którym silnik umieszczony jest z przodu pojazdu, napęd zaś przekazywany jest na przednie koła. Lecz nie zawsze tak było. Początkowo, na przełomie 19 i 20 wieku pojazdy posiadały silnik umieszczony nad tylną osią i napędzał on koła tylne. W 1895 nastąpił przełom, w którym to francuski producent pojazdów Panhard – obecnie należący do koncernu Renault – zastosował układ, w którym silnik znajdował się z przodu, napęd zaś trafiał na tylne koła. Taki układ nazywamy dziś „klasycznym”, gdyż obecnie niewiele marek dochowało wierności takiemu rozwiązaniu (np. Jaguar, Lexus czy BMW chociaż nie do końca… tak do Was mówię ! Seria 2, Lexus CT… na stos z nimi !). Jednak możliwości jest o wiele więcej, więc postarajmy się sklasyfikować te występujące najczęściej:

Układ FF-T

Z ang. front engine transversely mounted, front wheel drive – silnik umieszczony z przodu, poprzecznie, napęd przekazywany na przednią oś – dziś prawie wszystkie „zwykłe” cywilne pojazdy, od Volkswagena Golfa, przez Forda Mondeo, na Hondzie Civic skończywszy.

Układ FF-L

Z ang. front engine longitudinally mounted, front wheel drive – silnik umieszczony z przodu, wzdłużnie, napęd przekazywany na przednią oś – układ często spotykany w samochodach grupy VAG – Audi A4 czy też VW Passat B5. Wynika to z konstrukcji napędu Quattro, zaś układ napędzający tylko przednią oś to po prostu „ucięte” Quattro.

Układ FR

Z ang. front engine, rear wheel drive – silnik umieszczony z przodu, napęd przekazywany na oś tylną – obecnie głównie luksusowe limuzyny pokroju BMW 7, sportowe sedany takie jak Alfa Romeo Giulia czy też klasycznie sportowe konstrukcje pokroju Dodge’a Challengera czy Forda Mustanga.

Powyżej opisane rodzaje napędów nie są rzecz jasna jedynymi. To zwyczajnie najczęściej spotykane rozwiązania jakie spotykane są w cywilnych pojazdach, jednakże nie oznacza to, iż nie istnieją też inne wariacje – poniżej zaprezentowane zostały odrobinę bardziej niszowe acz warte uwagi rozwiązania.

Napęd w układzie FA

Z ang. front engine, all wheel drive – silnik umieszczony z przodu, napęd na wszystkie koła – obecnie taki układ występuje głównie w autach osobowych o wysokich osiągach lub uterenowionych – doskonałym przykładem jest Subaru, które stosuje napęd AWD w niemal wszystkich swoich autach od rodzinnego Forestera czy Outbacka, aż po hardkorową Imprezę Sti. Występuje on w dwóch wariacjach – silnik ułożony wzdłużnie (wyżej wspomniane Subaru)

oraz poprzecznie (np. Mitsubishi Lancer Evo, Ford Focus RS III)

Napęd typu RR

Z ang. rear engine transversely mounted, rear wheel drive – silnik umieszczony z tyłu poprzecznie, napęd na tylną oś – obecnie ten system jest bardzo rzadko stosowany, lecz można go spotkać w takich autach jak Smart Fortwo czy Renault Twingo.

Napęd w układzie RMR

Z ang. rear mid engine, rear wheel drive – silnik umieszczony tylno – centralnie, przed tylną osią, napęd na tylną oś – niekiedy nazywany układem centralnym – domena super samochodów takich jak Ferrari czy McLaren.

Napęd typu CA

Z ang. central engine, all wheel drive – silnik umieszczony centralnie, napęd na wszystkie koła – prym wiedzie tutaj grupa VAG i Lamborghini – od Gallardo czy Murcielago, aż na Huracanie i Aventadorze skończywszy. No i jest jeszcze Audi R8.

Jeżeli czytelniku doszedłeś do tego momentu zapewne zastanawiasz się, czemu w sekcji RR nie wspomniałem o Porsche, lub czemu w dziale FR nie umieściłem takich pojazdów jak Mazda RX-8. Spieszę więc z wyjaśnieniem. Powyżej przedstawione są „podstawowe” rodzaje napędów, ale nie oznacza to, że nie istnieją ich wariacje. I tak Porsche posiada silnik „wiszący” za tylną osią, a charakterystyka takiego układu jest diametralnie odmienna od klasycznego rozwiązania silnika wiszącego nad tylną osią. Płynnie przechodząc do aut pokroju Mercedesa SLR bądź dużej ilości tylno napędowych aut z pozornie umieszczonym silnikiem z przodu – pojazdy takie jak Mazda RX-8 to auta z przednio-centralnie ułożonym silnikiem. Oznacza to, że silnik umieszczony jest za przednią osią, praktycznie centralnie, a nie wisząc nad przednią osią, tak jak ma to miejsce np. w BMW serii 3. Charakterystyka takiego napędu jest bardziej zbliżona do auta z centralnie umieszczonym silnikiem, jednakże wyraźniejsza i łagodniejsza jest granica pomiędzy utratą przyczepności niż w przypadku aut typu RMR.

Kończąc, każdy rodzaj napędu ma swój indywidualny charakter, gdyż wpływa na rozłożenie środka ciężkości pojazdu, jego wyważenie, a tym samym tendencję do określonych zachowań na drodze takich jak pod czy nadsterowność. Tego typu różnice i cechy charakterystyczne postaramy się wam przybliżyć w kolejnych odsłonach, gdyż jest mnóstwo czynników „współistniejących”, które determinują wybór konkretnego rodzaju napędu takie jak koszta produkcji lub przeznaczenie samego pojazdu. Zapraszamy jednocześnie do komentowania oraz kontaktu drogą e-mail i pamiętajcie… życie jest zbyt krótkie żeby jeździć autem bez charakteru 😉 !


Źródła:

Wikipedia
Caricos
Carthrottle
Wikimedia
Google grafika
Subaru – global
Evoxforums
Wallpapervortex


Dodaj komentarz

avatar
  Subscribe  
Powiadom o